Deze site wordt vaak bezocht. Als je denkt een goede aanvulling te hebben of je hebt een vraag, mail het ons. Of bezoek het messageboard en voeg je boodschap toe.
We hebben onze kinderen gevraagd eens op te schrijven hoe ze hun opvoeding ervaren hebben. Hier de reactie van de jongste.
Hoe ik mijn opvoeding zie Ing. Ivo F.A.C. Fokkema, 22 (nu 30) jr
Ik wil graag beginnen met te zeggen dat ik weet dat ik, op het moment dat ik als ouder zelf 'op moet gaan voeden', graag mijn kinderen groot wil brengen met dezelfde waarden die ik vanaf jongs af aan mocht ontvangen. Liefde, respect voor elkaar en elkaars mening, verantwoordelijkheid en de leergierigheid bevorderen vind ik de meest belangrijke die ik zo op kan noemen.
Om met het eerste te beginnen: welk kind wil niet graag bij zijn moeder of vader terecht kunnen als hij/zij gevallen is en pijn heeft of verdrietig is om iets wat er gebeurd is. In (gelukkig) de meeste gevallen is er natuurlijk sprake van een sterke liefde van de ouder voor het kind, hoewel er in de kranten soms de meest nare koppen staan. Hoewel ik denk dat er soms in die gevallen sprake is van liefde van de ouder naar het kind toe, lijkt dat niet geuit te worden in de vorm van genegenheid. Toch denk ik dat juist die genegenheid erg belangrijk is voor de ontwikkeling van het kind. Ik mag niet klagen over de liefde die mijn ouders naar mij hebben getoond. De warmte en gezelligheid die thuis bij ons aanwezig was, gaven mij nooit het gevoel dat ik alleen was, in welk opzicht dan ook.
Wat leidt tot het volgende punt, respect voor elkaar en elkaars mening. Wie kent 'm niet, die bekende zin : "Nu even niet, nu zijn de grote mensen aan het praten". Wat een vernedering! Waren wij niet allemaal gelijk? Kinderen hebben (zelfs al is het enkel in hun ogen) belangrijke dingen te melden! Natuurlijk moet er geleerd worden dat anderen niet zomaar mogen worden onderbroken, maar dit dient ook in te houden dat volwassenen kinderen niet mogen onderbreken. Het negeren van het kind in gezelschap lijkt mij voor het kind een klap in het gezicht, hij/zij is dus niet gelijk aan de volwassenen! Nu kan ik sommigen horen denken dat het 'maar een kind is', maar zoals de meeste mensen weten wordt het karakter al op jonge leeftijd gevormd. Een kind kan pas echt kan leren wat respect is als het zelf respect heeft gevoeld. Ik ken de verhalen van mijn ouders nog wel die mij vertelden dat familieleden best raar opkeken als zij door mijn ouders erop werden gewezen dat zij mij niet mochten onderbreken als ik iets zei; zoals ik hen niet mocht onderbreken. Nu moet ik toegeven dat het idee dat ik dus 'gelijk was aan mijn ouders' wel eens leidde tot misverstanden als ik dan - verontwaardigd - begreep dat ik toch iets echt niet mocht wat mijn ouders wel mochten. Aangezien ik niet zo snel een voorbeeld kan bedenken, blijkt mijn ziel niet onherstelbaar beschadigd ;) Ik moet hierbij vermelden dat ik van mening ben dat mensen die zeggen dat kinderen iets niet mogen omdat 'het maar kinderen zijn', maar eens een goede reden moeten bedenken, waar misschien het kind ook nog wat van kan snappen.
Verantwoordelijkheid is een moeilijk punt, mijn ouders hebben wat dat betreft wel wat moeite gehad met mij, denk ik. Ik had vroeger op de basisschool een kookwekker nodig om mij aan het werk te zetten. Ik was (blijkbaar) te lui om te leren of te werken. Op de middelbare school is mijn huiswerk nooit gecontroleerd; als ik hulp nodig had, kon ik er om vragen, het was mijn verantwoordelijkheid. Dat ging goed tot in de vierde klas VWO, toen kwamen de onvoldoendes. Tja, toen moest er wat gebeuren. Het uurtje leren voor een proefwerk was toen over, het leverde geen voldoendes meer op. Mijn ouders stelden mij de keus : naar de HAVO of aan het werk. Nou, dat leek mij duidelijk; vanaf jongs af aan wist ik dat 'nee' 'nee' was bij mijn ouders, dus dit was een reële dreiging. Ik kreeg de tijd tot het eind van het jaar om het goed te maken, en dat heb ik geweten. Het was mijn verantwoordelijkheid op het VWO te blijven, mijn verantwoordelijkheid om voldoendes te gaan scoren. Vieren werden vijven, vijven werden zessen, zessen werden zevens... Mijn examens in de zesde waren voor mij toen geen probleem meer. Ik had geleerd dat als ik echt aan het werk ging, dat ik het kòn. Ik wist dat ik mijn examens ging halen, maar met welke cijfers ik dat ging doen, wist ik natuurlijk nog niet. Ruim vier weken voor de start van mijn examens ging ik fulltime aan het werk. 's Morgens begonnen met leren, 's avonds stopte ik. Vier weken door. Examenangst, wat was dat? Ik had geleerd dat het mijn verantwoordelijkheid was om ergens te komen, ik deed het voor mezelf en mijn eigen toekomst en is er een betere motivatie? Ik dank mijn ouders dat ze me op mijn bek hebben laten gaan in de vierde maar toch op tijd waren met mij nog even te wijzen op de afspraak die gemaakt was, zodat ik mijzelf op kon rapen voor een eindsprint...
Toch denk ik dat ik het makkelijker had op school, doordat ik altijd bezig was geweest te leren. Als de leergierigheid vroeg wordt onderdrukt, kan het later niet weer op gang worden gebracht. De leergierigheid onderdrukken? Jawel, we kennen ze allemaal: "Waarom, waarom dan?"
"Waarom rent die man zo hard mama?"
"Omdat hij haast heeft, lieverd"
"Waarom dan?"
"Misschien is hij te laat van huis gegaan"
"Waarom dan?"
"Misschien werd hij te laat wakker of zo"
"Waarom dan?"
"Misschien was de wekker kapot, weet ik veel"
"Waarom dan?"
"Ja, nou stop eens met zeuren!"
Ik herinner me nog dat de kinderoppas van mijn broer en mij mijn ouders opbelden dat ik maar niet wilde gaan slapen. Ik bleef maar zeuren dat ik wilde weten hoe tandpasta in een tube kwam, terwijl ik 'moest slapen'. Toen mijn ouders dus thuiskwamen hebben ze het mij uitgelegd en tevreden ging ik slapen. Of dat ik met mijn tante een keer in de haven was geweest, kijken naar die grote schepen die voorbij kwamen. Ze werd gek van al mijn vragen! Waarom zou het 'zeuren' zijn als een kind iets wil weten? Leergierigheid zou beloond moeten worden met het antwoord op de vraag of anders met de opmerking "Dat weet ik ook niet". "Zeur niet zo" heb ik gelukkig van mijn ouders nooit als antwoord gekregen op mijn vragen, en dus bleef ik even nieuwsgierig als een baby die de wereld om hem heen verkent.
Ik heb niets te klagen over mijn opvoeding; bovendien schijnt dat mijn broer en ik nooit echt zijn gaan puberen. Ik heb niets gemist in mijn reis van het begin van mijn herinneringen tot nu. Ik heb de meest belangrijke waarden mogen leren, heb alle liefde van mijn ouders die ik nodig had, mogen ontvangen. Ik heb geleerd dat ik mensen met hun eigen meningen moet respecteren om wie ze zijn. Hoewel ik vroeger soms weinig zelfvertrouwen had en onzeker was, heb ik nu meer mijn eigen weg gevonden. VWO in zes jaar, afgestudeerd in vier, nu fulltime bezig met mijn werk en eigen bedrijf. Een langdurige (en duurzame) relatie met een lieve vriendin, veel lieve vrienden... wat wil ik nog meer?
We hebben onze kinderen gevraagd eens op te schrijven hoe ze hun opvoeding ervaren hebben. Hier de reactie van de jongste.
Ik heb niets te klagen over mijn opvoeding; bovendien schijnt dat mijn broer en ik nooit echt zijn gaan puberen. Ik heb niets gemist in mijn reis van het begin van mijn herinneringen tot nu. Ik heb de meest belangrijke waarden mogen leren, heb alle liefde van mijn ouders die ik nodig had, mogen ontvangen. Ik heb geleerd dat ik mensen met hun eigen meningen moet respecteren om wie ze zijn. Hoewel ik vroeger soms weinig zelfvertrouwen had en onzeker was, heb ik nu meer mijn eigen weg gevonden. VWO in zes jaar, afgestudeerd in vier, nu fulltime bezig met mijn werk en eigen bedrijf. Een langdurige (en duurzame) relatie met een lieve vriendin, veel lieve vrienden... wat wil ik nog meer?
